0503 Brief i

Deventer, 29 juni 2007
Beste Jasmijn,
Ik begrijp dat je teleurgesteld bent. Ook ík ben teleurgesteld. 
Toch namen we een juiste beslissing. Inzicht is een tunnel van tijd.
Wat mijn ‘huis-, tuin- en keukenfilosofie’ betreft: daar denk ik nog exact hetzelfde over. De liefde laat zich, als niet geobjectiveerde energie, soms ook níet hechten.
Dat doet niets af aan de liefde an sich. Ze is er niet minder om. 
Ze beklijft echter niet.
Als een vrije radicaal zweeft ze door het universum. Theoretisch kan je dit de meest pure vorm van liefde noemen: de platonische liefde.
Verder is niet zozeer de keuze voor mijn echtgenote de aanleiding om onze relatie een halt toe te roepen. Ik heb je van het begin af aan gezegd dat mijn vrouw niet (en nooit) ter discussie staat, met andere woorden, dat je me altijd zou moeten delen. 
Het is veeleer de relatie zélf die me dit besluit heeft doen nemen.
Begrijp me goed: ik vind je aardig, creatief en uitdagend, maar ook wispelturig. Soms lijk je emotioneel geen rust te vinden. In jouw onrust sleur je anderen mee, maakt ze medeplichtig aan jouw tocht door het leven, of de kortstondige afdruk daarvan. In aanvang was ik gecharmeerd van je onverwachte ideeën. De laatste tijd ervoer ik het als vermoeiend. Ik vind het prima dat jij afspraken maakt met mannen via e-dating sites. Ik heb daar nooit een punt van gemaakt en vaak hebben we om ze gelachen. Wat me echter steeds minder vreugde schenkt, is de voorspelbaarheid van jouw wispelturigheid: het is steeds hetzelfde lied. Het scheert over de oppervlakte, het is licht en vermakelijk, maar het evolueert nauwelijks.
Dát vooral heeft me doen besluiten onze relatie een halt toe te roepen.

Dat ik, zoals je schrijft, geen grijs tussen zwart en wit kan onderscheiden is, en dat weet jij ook, onzin. Feit is dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. Wandelingen, fietstochten en borrelnoten lossen ons probleem niet op. Ik ben van mening dat een absolute, onvoorwaardelijke scheiding de enige manier is om ruimte te scheppen. Dat is wat er in toenemende mate aan onze relatie ontbrak: ruimte. Ik hoop dat het je goed gaat.
Liefs, Marinus