0505 Auteur-componist

In een auto stappen betekent zowel aan boord gaan als een boord (van het trottoir bijvoorbeeld) verlaten, maar voor de auteur van de verplaatsing betekent het ook: zich installeren voor een soort schildersezel, bestaande uit het witte doek van de voorruit en het bedieningspaneel van de onderdelen 
van de motor/projector. Opgesteld voor de ogen van de bestuurder vormen dashboard en voorruit een geheel, een autopaneel, de auteur van de verplaatsing moet afwisselend letten op de objecten die onver-mijdelijk op zijn voorruit neerslaan (beelden, maar ook insecten, steentjes, vogels… ), en op de verschillende bewegingen die zijn tellers en meters uitvoeren. Een dubbel spel komt op gang in deze besturingsfascinatie, 
er moet gelijktijdig naar binnen en naar voren worden gekeken, de auteur-componist van de reis zal met behulp van stuur en versnellingshandel ware reeksen snelheidsscènes componeren, die bedrieglijk echt worden opgevoerd op het transparante scherm van zijn voorruit. Ieder object dat wordt waargenomen op de af te leggen weg, in de diepte van het gezichtsveld, komt in deze monotone aaneenschakeling van reisscènes overeen met het nog uitgestelde ogenblik van een botsing die de auto zal doen telescoperen; de autorijder maakt uitwijkende bewegingen om op het terrein van zijn bestuurdersstoel zowel te zoeken naar als te vluchten voor deze razendsnelle neerslagen die, hoe suïcidaal ze ook zijn, zo onwerkelijk overkomen dat ze hem er niet van kunnen weerhouden om verder te rijden. In feite wordt het telescopische geweld van het rijden door het dromoscopische simulacrum aan het oog onttrokken, de schijnvertoning stelt de bestuurder niet alleen op de hoogte van maar ook op zijn gemak over de snelheid die hij heeft. (… ) In zijn verplaatsingssnelheid verkeert de kijker-reiziger in een situatie die tegengesteld is aan die van de bioscoopbezoeker, hij wordt zelf geprojecteerd, als speler in en toeschouwer van het drama van de projectie zet hij op ieder moment van het traject zijn eigen einde op het spel.
(Paul Virilio, Het horizon-negatief, Essay over dromoscopie, Uitgeverij Duizend & Een, Amsterdam 1989, p. 132-133)