0513 Kanovaren

In een hotel in het Belgische Ieper zat hij in de vroege ochtend tussen vijf en zes met een 
drukkend gevoel op zijn borst op de rand van het bed. Hij slikte een paracetamol. De druk nam af en hij viel opnieuw in slaap. 
Die zaterdag voelde de huisarts zich moe en zwak.
Toen hij op maandagochtend naar zijn praktijk fietste kwam 
hij het viaduct haast niet over. Bij aankomst zag hij zo grauw dat zijn assistente hem in haar auto naar het ziekenhuis reed. Bij de spoedeisende hulp werd een ecg gemaakt en enige verdiepingen hoger een bed in gereedheid gebracht. Hij werd aan de monitor gelegd.
Zijn assistente informeerde zijn vrouw die direct van haar werk vertrok, thuis in Raalte kledingstukken en lectuur voor hem verzamelde en zich naar het ziekenhuis haastte. Toen ze de kamer betrad, huilde hij. Hij was achtenveertig jaar.

Hij was enig kind. Zijn vader stierf aan een hartstilstand toen hij zes jaar was. Vanaf dat moment wist hij dat hij medicijnen zou studeren. Zijn moeder bad dat hij chirurg werd. Maar twee herniaoperaties maakte het hem onmogelijk chirurg te worden, langdurig gebogen over een patiënt staan was met zijn verzwakte rug onmogelijk. Ze vergaf het hem niet. Hij rondde zijn studie 
in Engeland af met een opleiding tot huisarts. Drie jaar woonde hij met vrouw en kinderen in een buitenwijk van Birmingham.
Terug in Amsterdam betrokken ze hun oude appartement aan 
de Amstelkade en nadat hij enige jaren als vervangend huisarts in verschillende gemeenten had gewerkt, werd hem een praktijk aangeboden in een onlangs gerenoveerde wijk te Deventer. Ze kochten een woonhuis in Raalte.
Vanaf dat moment liep zijn huwelijk stuk. Zijn vrouw had het idee dat ze haar jeugd verdeed met het huishouden en de opvoeding van de kinderen, en verweet hem dat hij zich alleen met zijn werk bezighield. Hij was van mening dat zijn kostwinnerschap zijn geringe bemoeienis met de kinderen en het huishouden compenseerde, bovendien haalde hij elke zaterdagochtend de boodschappen in huis.

Steeds vaker lachte ze hem uit.

Wanneer hij voorstelde om samen, zonder de kinderen, een lang weekeinde op stap te gaan, zei ze dat ze geen oppas kon vertrouwen. Of dat ze geen dag zonder de kinderen kon.
Zij wilde al jaren naar Griekenland, naar een luxe strand, naar een azuren zee, de geur van zonnebrandolie en mensenvlees. Hij had vliegangst. In een laatste poging om zijn huwelijk te redden, capituleerde hij.
Ze vlogen naar Lesbos en verbleven twee weken op het eiland. 
De sfeer was om te snijden. Zij lag in de zon, sprak weinig, hij maakte wandelingen. Ze ruzieden over de kinderen. Thuis-gekomen zei ze dat ze van hem wilde scheiden. Daarom huilde hij toen ze zijn kamer in het ziekenhuis betrad.

Al snel hernam hij zich. Hij wijdde uit over de cardiologische aspecten van zijn hartfalen.
Dat het geen infarct was geweest, dat zijn cholesterolgehalte te hoog was en dat hij suiker had bovendien. Eén dezer dagen wilde men hem katheteriseren. Hij verwachtte dat er naast de gebrui-kelijke medicatie stents zouden worden geplaatst.

Zijn vrouw had een relatie aangeknoopt met een tennisleraar 
uit Nijverdal en kocht een appartement voor zichzelf in dezelfde 
gemeente. De scheiding werd in goed overleg geregeld. Hij be-
taalde voor zijn ex-vrouw en de opvoeding van de kinderen ali-
mentatie van enkele duizenden euro’s per maand. De kinderen werden over de weken en weekeinden en de twee appartementen verdeeld.

Sinds zijn opname in het ziekenhuis had hij niet meer in zijn kano gevaren. Op dragers wachtte het kunststof vaartuig om uit zijn sluimer te worden gewekt. Voorheen voer hij met zijn zoon regelmatig in de omgeving van Raalte of op de Friese meren.
Hij had een techniek ontwikkeld om de verraderlijk zware kano, eigenhandig, zonder hulp van buitenaf, op en van het imperial te laten glijden. Dat kostte kracht en die kracht had hij sinds zijn opname in het ziekenhuis niet meer durven aanspreken. Totdat hij anderhalf jaar na zijn opname van een neef een folder kreeg toegestuurd over kanovaren in Overijssel. Hij las over De Regge (bevaarbaar vanaf Rijssen), de Schipbeek en de Vecht. Zijn neef roemde een kanotocht over de Berkel van Borculo naar Zutphen.
Hij bestudeerde de kaart en reisde af naar Overijssel. In Bathmen reserveerde hij een slaapplaats in een Stayokay hostel.

Eindelijk peddelt hij op de Schipbeek en hoort niets anders dan het water dat hij verplaatst en de druppels die van zijn peddel rollen. Wanneer hij de a1 nadert, laat hij het geluid van het gemotoriseerde verkeer over zich heen komen. Hij vergelijkt de uitstoot van het gemotoriseerde verkeer met het cholesterol dat zich op de binnenwanden van zijn aderen heeft vastgezet. Hij denkt aan een elektr0magnetisch veld dat de uitstoot van de snelweg neutraliseert. Hij heeft geen idee of iets dergelijks mogelijk is. Desondanks geniet hij van de gedachte.
Net voordat hij onder het viaduct duikt, ziet hij op een houten bank een man in een notitieblok schrijven. Hij herkent de man als één van zijn patiënten. De man kopieert het levenswerk van Friedrich Nietzsche.

Onder het viaduct verstomt het geluid van de motoren en hoort hij de banden van de wagens op het asfalt trommelen. De akoestiek van het viaduct weerkaatst het geluid van het water dat hij met zijn peddel wegduwt. Hij glimlacht. Voor het eerst sinds jaren voelt hij zijn kaken ontspannen, voelt hij hoe het bloed zich in zijn wangen pompt. Voor het eerst ook voelt hij iets als dankbaarheid. Hij heeft geen idee aan wie of wat hij dank verschuldigd is.

Zijn vrouw en kinderen hebben zich in de nadagen van zijn huwelijk keurig aan het ziekenhuisbed gegroepeerd. Ze vormden sinds lange tijd een gezin. Zijn zoon huilde, plengde tranen op zijn vaders ingevallen, zwak behaarde borst. De patiënt sprak dapper, zei dat het goed kwam. Met droge ogen verlieten de kinderen de kamer.

Hij bleef alleen met de dementerende overbuurman in de kamer van het ziekenhuis achter en overzag zijn leven: het huwelijk op de klippen, zijn lichaam in de vernieling en een praktijk die hij op deze wijze niet langer kon dienen. De stents die in zijn lichaam werden aangebracht ervoer hij als de verkwanselde trouwringen van hun liefde.
Thuisgekomen verviel hij in een depressie en zocht steun bij een bevriend psycholoog.
Uiteindelijk hervond hij zichzelf door alle dagen, maanden lang, met de gordijnen toe naar speelfilms te kijken die hij in Engeland van de bbc 1 (zonder reclame) en Channel 4 (met reclame) had opgenomen.

Nu peddelt hij lucide onder de a1 door. Hij heeft zich gedurende een lange tijd niet zo vrolijk gevoeld. Hij vaart het zonlicht in en laat het viaduct achter zich. Het is 11.18 uur. De verhouding tussen de stille aanwezigheid op het water en de luidruchtige stroom auto’s op de snelweg boven zijn hoofd, maakt hem duidelijk dat napijn een kwestie van focus is.