0536

De visionaire tandarts is een man van één meter twintig. Hij behandelt zijn patiënten vanaf een huishoudtrap. Hij schudt me bij binnenkomst de hand, nodigt me uit in de stoel plaats te nemen en begint te tapdansen. Soepel zwaait hij met zijn korte armen.
- Wat zijn de klachten? vraagt hij dansend.
- Ik had vorige week pijn, hier linksonder. De pijn is inmiddels verdwenen. Toch wil ik graag dat u ernaar kijkt.
De dwerg maakt een pirouette en knipt met zijn vingers. Zijn assistente reikt hem een handdoek aan. Hij wist het zweet van zijn schedel en beklimt de trap.
- Behoort het private gebit tot de openbare ruimte of niet? vraagt hij zonder inleiding. Ik kijk hem verbaasd aan, weet niet direct wat ik moet antwoorden.
- U bent toch kunstenaar? U denkt toch over dit soort zaken na?
- Het private gebit behoort absoluut tot de openbare ruimte, zeg ik. Alle gebitten samen vormen het stedenbouwkundig voorportaal van de taal, de zang en het spijsverteringskanaal.
- Mooi! roept hij enthousiast. Dan stel ik straatverlichting voor. LED’s. In elke snijtand één. Vijf watt. Trafo’s werken we weg in het wortelkanaal. Heeft u een pacemaker? Of een gehoorapparaat?
- Een pacemaker, antwoord ik.
- Kijk eens aan, zegt hij. Dat scheelt in de kosten. Daar onttrekken we voeding aan.
Ik vraag of de straatverlichting in mijn gebit interactief wordt aangestuurd.
- Zeker, zegt hij. Uw gebitsverlichting interacteert met stressgevoeligheid. Wit licht in rust. Rood licht op momenten van spanning.
- Mooi, zeg ik. Ik verlaat de stoel. Geen gaatjes, denk ik. De tandarts springt van de trap af en geeft me een hand.
- Onze leverancier is Philips! Lees de leveringsvoorwaarden! roept hij me na.