0551

Het is lastig converseren in de stoel van de tandarts. Wie onder behandeling is kan nauwelijks antwoord geven op de meest eenvoudige vragen. Bovendien zijn patiënten tijdens het consult angstig of onzeker en vooral op hun lichaam geconcentreerd. Ze zien en horen niets. Een en ander is niet bevorderlijk voor een sprankelende conversatie.
Vaak is ook onduidelijk wat tandarts en patiënt, behalve het consult, met elkaar gemeen hebben. Meestal niets. Als patiënt heb je geen andere keus dan de behandeling lijdzaam te ondergaan. Veelal projecteren patiënten daarbij ‘particuliere films’ op het plafond van de behandelkamer. Strandtaferelen, exuberante maaltijden, watervallen, ontklede mannen en vrouwen, een voetbalwedstrijd, de eerste stappen van een pup, de oogverblindende skipiste, palmen, zon, de glans van zonnebrand op een jonge, oververhitte huid.

In de praktijk van D. heeft beeldend kunstenaar B. aan het plafond van de behandelkamers twee schilderijen aangebracht, exact boven de stoel waarin de cliënt plaatsneemt. Twee cirkelvormige schilderijen. Wanneer patiënten in een horizontale positie worden gemanoeuvreerd, schuiven de schilderijen het gezichtsveld binnen. De meeste patiënten ervaren dat als prettig.

Een psychologe vertelde me over een architect die tijdens de behandelingen bij zijn tandarts fantaseerde dat hij een zuigeling was. De lamp waarmee de tandarts zijn activiteiten bijlichtte veranderde in een dooraderde moederborst. De gezwollen tepel werd de mond van een vulkaan. Lauwe moedermelk druppelde als romige lava over de semi-transparante huid. De borst werd aan de mond van de architect gelegd. Melk gutst over zijn kin, schouders en borst. Tegenwoordig monteren tandartsen beeldschermen aan het plafond.