0476 Vakantie

In de ochtend bezochten ze kasteel Twickel. Na een lichte lunch maakten ze een wandeling langs boerderijen, bos en landerijen. In de verte lichtten de metalen karkassen van het nationale wagenpark op tussen de bomen, maar ze hoorden het verkeer dat de snelweg afragde nauwelijks. ’s Avonds vroeg hij of zij de niet-zichtbare delen van zijn huid wilde controleren. Ze keek hem verbaasd aan.
‘Waarom?’ vroeg ze.

Hij had die ochtend op internet gelezen over de teek. Hoe extreem zuinig een teek met zijn energie omgaat. Hoe een teek meer dan een jaar zonder voedsel kan. Dat teken in struikgewas, in bomen en op grassprieten als volleerde sluipmoordenaars wachten tot een potentiële gastheer passeert. (Ze detecteren hun gastheren door uitgestraalde lichaamswarmte, de uitstoot van kooldioxide en wellicht ook door geuren.) Dat jonge tekenlarven slechts één millimeter groot zijn. Dat teken die niet tijdig met tekentang of tekenlepel worden verwijderd, zichzelf mogelijk in de gastheer of gastvrouw laten leeglopen en de kans op de ziekte van Lyme verhogen.

‘Hoe langer een geïnfecteerde teek vastzit, hoe groter de kans op een infectie. Een teek moet daarom snel maar secuur, worden verwijderd’, doceerde hij.
Ze keek hem nog steeds verbaasd aan.
‘Teken zijn slechts één millimeter groot,’ zei hij, ‘één millimeter. Klein als ze zijn, zoeken ze een lekker warm plekje, verscholen in een niet-zichtbare huidplooi. Je ziet ze niet. Je bent toch wel bekend met de gevaren van de lymeziekte?’
Ze zuchtte. Ze had na al die jaren een beetje genoeg van zijn lichaam.
‘Kleed je uit.’
Hij kleedde zich uit en plaatste zich op handen en knieën voor het haardvuur. Ze trok zijn billen uiteen, klokte zijn scrotum, keek onder zijn oksels, in zijn knieholten en tussen zijn tenen. Als laatste ging ze met haar handen door zijn haar.
‘Niets’, zei ze.
‘Jij ook’, zei hij.
‘Maarten, alsjeblieft!’ zei ze. Ze zag dat hij een erectie kreeg. 
Ze had helemaal geen zin in toestanden.
‘Ook jij moet je laten nakijken’, sprak hij bezorgd. Hij stond op 
en nam met wuivende penis een brochure van de boekenplank. Uit de brochure las hij hardop voor:
‘Na de tekenbeet kan de bacterie Borrelia burgdorferi in de bloedbaan terecht komen, hetgeen tot een gedissemineerde infectie leidt. In tegenstelling tot wat eerder gedacht werd, zijn er sterke aanwijzingen dat de bacterie al binnen enkele etmalen kan dis-semineren en onder andere het centrale zenuwstelsel kan infiltreren.’ Hij keek even op van zijn lectuur.
‘Het blijkt dat de helft van de patiënten met een gedissemineerde infectie geen tekenbeet of erythema migrans, heeft opgemerkt. Daardoor kan het voorkomen dat de ziekteverschijnselen niet direct met een Borrelia burgdorferi infectie in relatie worden gebracht. De meeste ziekteverschijnselen ontstaan in het zenuwstelsel, de gewrichten en het hart.’
‘Voor je het weet is je zenuwstelsel aangetast en ben je invalide’, sloot hij af.

Ze knipte met haar vingers. Hij kwam naderbij. Ze nam zijn penis in haar handen en streelde de staaf zacht.
‘Er zijn geen teken onder ons’, fluisterde ze lief. Maarten haalde zijn neus op. Hij twijfelde maar gaf zich over aan de koesterende handen van zijn vrouw. Ze ving het sperma handig in haar handpalm op.
‘Kleed je nu maar aan.’ Maarten kleedde zich aan. Hij nam zijn medicijn en dacht na over de P.C. Hooftprijs.
‘Teek-away’, dacht hij.