0497 Huisjesslakken

Ze blaast de haren uit haar gezicht en trekt haar hand terug uit haar slip. Het is zondag.
Haar man, beeldend kunstenaar, draait op hoog volume liederen van de Arctic Monkeys. Haar man is depressief. De laatste maanden echter gaat het bergopwaarts. Via een bemiddelingsbureau huren ze een oude, vrijstaande boerderij.
Ze weet niet beter dan dat zij, wanneer ze het nodig acht, kleine orgasmen bij zichzelf opwekt, op elk moment van de dag, op elke dag van de week, soms echter weer hele maanden niet, die haar rustig houden en haar gebrek aan fysieke omgang met haar man, die sinds kort een vorm van smetvrees onderkent, compenseren.
Wanneer ze elkaar leren kennen, twintig jaar geleden alweer, vertrekken ze hevig verliefd en in feeststemming naar Denemarken. Ze slapen in dure hotels, overnachten op kastelen, drinken bier, slingeren met de auto over de Deense heuvels, bespotten de inwoners en zoenen elkaar in slaap.
Op het eiland Funen laten ze zich op een doordeweekse dag in de echt verbinden. Ze keren huiswaarts, zeggen hun beide appartementen op en huren de vrijstaande boerderij waar ze nog steeds wonen.
Hij stopt met drinken en roken. Zij assisteert hem bij zijn opdrachten. Soms komt hij een hele dag niet uit zijn bed. Zij wijst hem op zijn verantwoordelijkheden. Hij verbergt zijn hoofd in het kussen.
Zo geniepig manifesteert zich in aanvang zijn depressiviteit.
Haar vader sterft onverwacht. De schok van zijn overlijden verlamt bepaalde organen in haar lichaam. Na langdurig medisch onderzoek constateren de artsen een uiterst zeldzame aandoening die niet levensbedreigend is, maar zijn tol eist. Er wordt haar geadviseerd haar leven aan te passen aan de nieuwe conditie van haar lijf.
Haar man heeft inmiddels lithium voorgeschreven gekregen en trekt zich stilzwijgend terug in een op het boeddhisme gefundeerde, meditatieve levenswijze.
Zij richt rondom haar deel van de woning een ecologisch-biologische moestuin in, opent een website (www.gifvrij.org) en publiceert teksten. Een van haar laatste artikelen draagt de titel: ‘Slakken’.
‘Slakken symboliseren met hun spiraalvormige huizen harmonie’, zegt ze.
‘Slakken dragen hun bezit met zich mee,’ zeg ik, ‘slakken symbo-liseren zelfgenoegzaamheid.’
‘Mijn artikel handelt over de schade die slakken aan bladplanten aanrichten. Tuinders kunnen veel last van slakken ondervinden. Met name de naaktslak kan erg hinderlijk zijn.’
Ik neem het artikel ter hand en lees: ‘Slakken zijn weekdieren zoals mosselen en oesters. Ze zijn koudbloedig en tweeslachtig, hun lichaam bevat veel water en is overdekt met slijm. Slakken bewegen zich traag voort op hun buik.’