Nieuwe Schoenen

27 april 2010

Ik maak koffie en trek de veters uit mijn schoenen. Ik schenk de koffie in een pan en laat de veters in de koffie drijven. Langzaam verkleuren de veters.
Niemand hoeft te zien dat mijn schoenen nieuw zijn.
Ik kocht ze voor € 79,93. Ik vroeg naar schoenen ‘om te fietsen’ (recreatief, voegde ik er aan toe) maar ook schoenen waarmee ik kon wandelen als ik daartoe zou besluiten, niet te zwaar en niet te opzichtig bovendien.
‘U zoekt eigenlijk drie schoenen in een,’ zei de verkoper met een Duits accent. ‘Die hebben we niet.’ Geringschattend keek ik hem aan.
’Wat zijn dat daar dan voor schoenen?’ Met mijn linkerarm wees ik naar een uitstalling van schoenen op tafel.
‘Streetwear,’ zei hij.
‘Dat bedoel ik,’ zei ik.
Ik nam de mooie, bruin lederen schoen in mijn handen. De zool was een fragiele stapeling van afwisselend wit en donkerbruin rubber. Maat 43 las ik op het etiket.
‘Heeft u deze ook in maat 43?’ vroeg ik vriendelijk. Ik mocht de verkoper niet. Na enkele minuten keerde hij terug uit het magazijn.
‘Wat u in uw handen heeft is 43,’ zei hij.
‘O sorry,’ zei ik. ‘Dat wist ik niet. Ik denk dat ik toch een maatje groter nodig heb, 44. Mijn rechtervoet is groter dan mijn linkervoet, weet je. Eigenlijk is mijn hele linkerbeen onderontwikkeld: smaller, minder gespierd, minder krachtig. Vooral bij het lopen merk ik het. Niet eens zozeer bij het fietsen.'