Grieks

13 september 2010

In Vrij Nederland van 6 maart 2010 meende ik een nieuw beeld van beeldend kunstenaar Frank Mandersloot te zien. Mandersloot plaatste in 2004 in het Rietlandpark in Amsterdam het beeld “Voor de bijen”. Het beeld bestaat uit drie gestapelde tafels die in hoogte verwijzen naar de bouwlagen van de stad. Onder de bovenste tafel bevinden zich acht bijenkorven. Bijen hebben specifieke vegetatie nodig om te overleven. In samenwerking met de stadsecoloog dragen omwonenden zorg voor de aanplant in de omgeving zodat de bijengemeenschap niet in zijn voortbestaan wordt bedreigd.
De afbeelding die ik in Vrij Nederland zag was echter geen nieuw werk van Frank Mandersloot. Het was een huis in aanbouw, in Griekenland. Of beter: een huis ‘niet langer in aanbouw’ als gevolg van de crisis in Griekenland.
De ‘tafels’ zijn verdiepingen die het karkas van het huis vormen. Onder het dak van de tafels zijn strobalen gestapeld zodat ze droog blijven. Ook zijn er pallets en tonnen geplaatst en staan er enkele ladders. Dit is geen huis maar de mogelijkheid tot een huis.
Het bijschrift onder de foto luidt: ‘Grieken financieren hun huis meestal met eigen geld.’ Zonder eigen geld geen huis.
Mijn vergissing maakt duidelijk in welke mate de economie de beeldtaal van kunst in de openbare ruimte bepaalt. In vergelijking met de vormgeving van de stedelijke ruimte zijn de budgetten voor beeldende kunst in de publieke ruimte beperkt. Het terugtrekkende tandvlees van de economie bepaalt mede het gezicht van de kunst. Daardoor heeft kunst in de openbare ruimte altijd het aanzien van een schets, een concept: reality stripped bare. Dat is geen zwakte. Het is de kracht van kunst in de openbare ruimte.