JCJ

29 november 2010

Op Art Rotterdam zag ik een werk in oplage van JCJ Vanderheyden. Het was een zeefdruk van een horizon gezien vanuit het raam van een vliegtuig, een terugkerend thema in het werk van Vanderheyden. Ik twijfelde of ik het werk zou kopen.
Later nam ik contact op met de galerie. Het werk bleek verkocht. De galerie bood me twee foto’s aan, foto’s van horizonnen gezien vanuit het raam van een vliegtuig. Het was niet wat ik zocht en minder mooi dan de zeefdruk zoals ik me die herinnerde.
Uiteindelijk kocht ik werk van Dan Graham.
Op uitnodiging van Saskia Bos, toen nog directeur van De Appel in Amsterdam, nam ik in 1993 met JCJ Vanderheyden deel aan een groepstentoonstelling in Rome. De gesprekken met Vanderheyden waren boeiend, de avonden feestelijk.
Twee jaar later zocht ik Vanderheyden op in zijn atelierwoning in ‘s Hertogenbosch. Hij nam me mee naar zijn studio op de eerste verdieping van zijn huis en hield een monoloog van vier uur. Over waarnemen, kijken en zien.
Terug in de woonkamer had zijn echtgenote voor drie gedekt. Nee, ik bleef niet eten. Ik dacht: voor ik het weet moet ik nog eens twee uur luisteren. Of erger nog: op de valreep over me zelf vertellen.
Recent vertelde een vriend me dat JCJ Vanderheyden bijna blind was en dat zijn horizonschilderijen door derden werden geschilderd. Dit gerucht blijkt niet juist: Vanderheyden schildert zijn horizonnen nog eigenhandig.